3: Geef Natalie wat ze verdient

In dit podcastblog vertel ik jullie – mijn luisteraars – over Cassette. Over de verhalen achter de afleveringen, waarom ik ze maak, hoe ik dat doe en wat mijn indrukken zijn van de thema’s die ik met mijn gasten bespreek. Kortom: alles wat je niet hoort in de afleveringen van Cassette, lees je in dit blog.

Geef Natalie wat ze verdient

Niet eerder deed ze een interview over haar leven als transgender in het peloton. Ze was wel gevraagd, meer dan eens zelfs. Maar na de shit die ze over zich heen kreeg toen ze voor het eerst haar benen liet spreken in het damespeloton, werd Natalie van Gogh terughoudend in het geven van interviews. Het is privé, vindt ze, dat ze als man werd geboren en daarna een transitie onderging om vrouw te worden.

Toen ik Natalie via Twitter een persoonlijk bericht stuurde, nam ik een stevige slag om de arm. Ze zei niet meteen ‘nee’ tegen mijn verzoek een opname te maken voor Cassette over haar levensverhaal. Dat was al heel wat voor haar, zei ze er meteen bij. Ik voelde aan dat ze het zou gaan doen, ik voelde – bij iemand die ik nog helemaal niet kende – dat ze er klaar voor was haar verhaal te vertellen.

Aanleiding voor mijn vraag aan Natalie of ze een podcast op wilde nemen was het zoveelste ongenuanceerde stuk over haar situatie. “Jouw verhaal verdient een betere vertellen”, schreef ik Natalie met enig zelfvertrouwen. Ik heb eigenlijk nooit gedacht zelf de ultieme vertelling te kunnen maken, maar ik dacht wel dat er een last van haar schouders zou kunnen vallen als ze de stilte zou doorbreken én dat het een begin zou kunnen zijn van een meer open discussie over transgenders in de sport.

Eenmaal aan de interviewtafel merk ik dat ik het spannend vind dat dit haar eerste interview is over haar achtergrond. In mijn missie zoveel mogelijk inhoudelijke kennis over bijvoorbeeld hormoonwaardes en spierheugen op te voeren, schiet ik mijn doel volledig voorbij. Het interview gaat soms van de hak op de tak en ik raak de opbouw die ik vooraf had bedacht kwijt. Toch vertelt Natalie afgewogen over wat ze heeft meegemaakt en hoe zij over de discussie over transgenders in de topsport denkt. Halverwege kom ik erachter dat ik eigenlijk maar één ding hoef te doen: ruimte geven voor het verhaal van een bijzonder mens. Ik verlies mijn krampachtigheid enigszins en het verhaal komt een stuk beter tot zijn recht.

In de montage haal ik mijn pogingen onderzoeken aan te halen uit de aflevering. Het moet gaan over Natalie, over haar persoonlijke verhaal. Dat is het verhaal van een doorzetter met een bijzondere achtergrond. Ook op die manier kan het interview een stap zijn naar een meer inhoudelijk gesprek over transgenders in de topsport. Pas als we het verhaal van Natalie – en dat van andere transgenders – goed begrijpen, kunnen we een begin maken met een discussie over fysieke voordelen. Althans, dat is mijn visie. We hebben het ook over mensen, niet louter over hormoonwaardes en spiergeheugen.

Natalie schrijft na het verschijnen van de podcast in haar blog dat ze blij is met de reacties op het verhaal. Ik krijg zelf ook positieve reacties. Door die goede reacties durfde Natalie het aan om zich door Marijn de Vries te laten interviewen. Dat interview verschijnt in Helden. Dat Natalie haar verhaal vertelt en daarmee een rol aanneemt die ze eigenlijk zelf niet wil hebben – die van advocaat – vind ik sterk en bewonderenswaardig. Want liever zou Natalie zich alleen maar bezighouden met hard fietsen, maar in haar positie is dat een utopie.

Het stuk in Helden zal vermoedelijk meer aandacht krijgen dan de aflevering van Cassette. Ik kreeg precies nul ongenuanceerde reacties op de podcast met Natalie. Ik hoop dat dat na het stuk in Helden opnieuw zo is. Geef Natalie wat ze verdient: geen loos geroep over eerlijk of oneerlijk en vooroordeel, maar een oprechte interesse in haar verhaal en een onderbouwde indruk van het onderwerp. We roepen al genoeg.