Anna (19) scheurt op een scooter over het eiland

Publicatie: HanzeMag

Ze hebben het goed voor elkaar in Villa Ananas. Als ik binnen kom liggen er vijf bewoners languit op de banken en stoelen in de woonkamer. Buiten zie ik een groot zwembad omringd met – hoe kan het ook anders op Curaçao – een stevig hekwerk. Ik ben hier voor Anna Lubbers, een negentienjarige studente Communicatiesystemen. Anna verblijft vijf maanden op Curaçao en viel bij aankomst met haar neus in de boter van haar avontuur. “In Nederland dacht ik: ik ga goed voorbereid op pad. Dat bleek dus even tegen te vallen.”

We gaan aan de rand van het zwembad zitten. Ik kan niet zeggen dat het vervelend is om interviews af te nemen in dit soort omstandigheden. Af en toe waait mijn papier weg. Het is mijn grootste zorg op dit moment. Al snel begint Anna te vertellen over haar warrige aankomst op het eiland. “Toen ik bij de douane kwam, waren mijn papieren niet in orde. Ik moest een stageovereenkomst laten zien en die had ik niet.” Ze kwam uiteindelijk het land binnen nadat ze had beloofd de papieren in orde te maken. Bureaucratie op Curaçao heeft zo zijn grenzen.

“Mijn stagebegeleider zou me daarna komen ophalen van het vliegveld, maar omdat mijn vliegtuig ook nog eens wat vertraging had, was ze al weg. Ik ben even gaan zitten en bedacht me: oké, in paniek raken heeft geen zin.” Als een (iets te dure) taxi Anna naar Villa Ananas heeft gebracht, kan haar avontuur op Curaçao echt beginnen.

Na een paar dagen wennen aan de bizarre hitte, begint Anna’s stage bij een distributiebedrijf dat ervoor zorgt dat iedereen genoeg te drinken heeft. Ze rijdt er op een scootertje naartoe, iets wat in Nederland geen wenkbrauwen zou doen fronsen. Hier wel. ’s Nachts is het gevaar op overvallen te groot om nog de weg op te gaan met een tweewieler en als het regent kun je eigenlijk ook niet gaan rijden. De slechte wegen worden spekglad door het mengsel van olie en water dat op het wegdek blijft liggen.

Maar de studente Communicatiesystemen heeft geen rijbewijs en heeft dus weinig keus. Veel trekt ze zich niet aan van de lonkende gevaren. “Het heeft tot nu toe een keer geregend toen ik naar mijn stage moest. Maar ik had geen keus, ik moest wel die kant op. Toen ben ik gewoon heel langzaam gaan rijden en iedereen raasde me voorbij.”

Dat razen gaat hier in een onbegrijpelijk hoog tempo. Verkeersregels zijn een wassen neus, er wordt gereden waar gereden kan worden en ook de normen liggen hier net even anders. “Het is hier normaal dat je dronken achter het stuur zit”, vertelt Anna. “De politie kijkt er niet eens naar.”

Na drie weken klinkt Anna als een doorgewinterde Curaçaose. Het aanpassen aan de cultuur hier gaat haar ogenschijnlijk gemakkelijk af. Ik trek de deur van Villa Ananas achter me dicht en zet koers richting mijn eigen huis. Onderweg kijk ik naar de gaten in de weg en denk ik aan Anna’s scooteravontuur. Ik weet niet of ik het zou durven.

Geschreven door: